FicTVXQ:[9]:Baby Can I Hold You...My love
posted on 25 Mar 2009 22:25 by minyjae-yooyunjae in fiction9
ณ xxxfff คลับ
“ทำไมวันนี้ถึงแวะมาฉลองกับชั้นได้ งานไม่ยุ่งแล้วเหรอไง” หนุ่มบาร์เทนเดอร์ หน้าตาดีทีเดียวหล่ะ เมื่อเทียบ
กับผู้คนที่พบเห็นโดยทั่วไป
“วันนี้ชั้นอารมณ์ดีที่สุดเลยหล่ะ แล้วไง ไม่ดีเหรอที่ชั้นมาหาหน่ะ กลับก็ได้นะ” ชายหนุ่มทำท่าจะลุกออกไป
“เดี๋ยวซิ!จุนซู แหม ถามแค่นี้คิดมากไปได้น่า เอ้านี่ เครื่องดื่มสุดโปรด แก้วที่9แล้วนะ ระวังเมาแล้วชั้นหิ้วขึ้น
ห้องไม่รู้ด้วย”
“ถ้าอยากตายก็ลองดูซิ ฮ่าๆๆ” หึ วันนี้ชั้นอารมณ์ดีที่สุดเลยหล่ะ ชั้นไม่ได้สัมผัสความสุขแบบนี้มานานแค่ไหน
แล้วนะ ใช่ นาน นานมากตั้งแต่มีไอ้คนที่ชื่อแจจุงก้าวเข้ามาในชีวิต แต่ก็ได้แค่นี้แหละนะ นายคงทำให้ชั้นอม
ทุกข์ไร้ซึ่งความสุขได้แค่นี้แหละ เจ็บปวดมากซิ โดนคนที่รักทั้งเกลียด ทั้งทำร้าย คงอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด
ไปเลยซิ แน่นอน ยุนโฮอาจจะฆ่าคนอย่างนายไปแล้วก็ได้ ชั้นแทบจะอดใจรอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหวเลยหล่ะ วันที่
จะได้เห็นคนอย่างนายมีสภาพไม่ต่างไปจากขอทานข้างถนน ฮ่าๆๆ
“นั่งยิ้ม นั่งหัวเราะอยู่ได้คนเดียว ท่าทางจะ happy มากซิเนี่ย”
“แน่นอน ได้กำจัดมารความรักมารหัวใจให้ไปไกลๆ ใครบ้างจะไม่มีความสุข ฮ่าๆๆๆ”
ในอีกด้านนึงของคลับ
“แหมคุณยูชอนเนี่ยปากหวานจังนะคะ ไม่รู้ไปชมผู้หญิงไว้กี่คนต่อกี่คนแล้ว ถึงได้มีผู้หญิงมากมายจ้องคุณตาไม่
กระพริบเลย” สาวสวยสุดเซ็ก เอ็กซ์อย่าบอกใคร ชุดหนังหุ้มเนื้อนี้ ดูยังไงๆก็...หน้าเขมือบเหลือเกิน ในสายตา
ปาร์ค ยูชอน พ่อคลาสโนว่าในตำนาน
“สาวสวยๆอย่างคุณหน่ะ ถ้าผมไม่ชมแล้วจะให้ไปชมหมาแมวที่ไหนหล่ะคับ คุณรู้ไหม ตรงนี้ของคุณ ตรงนี้
ตรงนี้ อ๊ะ ตรงนี้ก็ด้วย ดูยังไงก็สวยงาม ในสายตาของผมคุณคือนางฟ้าที่หล่นลงมากลางใจของผม ผมชอบคุณ
มากนะครับ รู้ไหม” มือไม้เจ้ากรรมไม่อยู่สุกสอดส่ายลูบไร้ไปทั่วตัวสาวเจ้า ตรงโน้นที่นี้ที จิ้มๆ สนุกมือ
ทีเดียวหล่ะ สรรพคุณที่ใครๆต่างก็รู้ดีถึงความเจ้าชู้ระดับเทพ ชอบฟันแล้วทิ้งโดยไม่เหลือแม้พันธะใดๆ แน่นอน
ว่าไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่มย่ามเพื่อสร้างความรำคาญใจให้คนๆนี้ แต่เมื่อปาร์ค ยูชอน เข้าใกล้ผู้หญิงคนไหน เพียง
ลมปาก เพียงสายตา สาวๆทุกรายแทบจะสยบสลบเหมือดใต้เท้าของเขา ลืมไปเสียสิ้นถึงทุกสิ่งที่ได้ยิน
“อ้าปากซิครับ ผมจะป้อนน้ำหวานสุดเลิศรสนี้ให้คุณเอง” เรียวปากสวยได้รูปประกบส่งน้ำสีสันสดใสให้กลีบ
ปากสีแดงฉานอย่างอ่อนโยน เนิ่นนาน ลึกซึ้ง เคลิบเคลิ้ม และถลำลึกลงไปได้เรื้อยๆไม่มีที่สิ้นสุด
“คุณ...ยู...ตรงนี้ อ๊ะ ไม่ได้นะค่ะ อาย...เค้า”สาวเจ้าเริ่มรู้สึกถึงการถาโถมของชายตรงหน้ามากขึ้นเรื้อยๆ เสื้อผ้า
น้อยชิ้นอยู่แล้ว บัดนี้มันก็เกือบจะไม่เหลือซักชิ้นแน่ถ้าเธอหยุดไว้ไม่ทัน
“ไม่ต้องการผมเหรอครับ หรือว่าคุณ รังเกียจผม” ชายหนุ่มหยุดการกระทำแล้วทำเมินหน้าไปทางอื่นพร้อม
น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสุดแสนจะน้อยใจเหลือเกิน
“ไม่ใช่นะค่ะ แต่ว่าที่นี่หน่ะ คนมันเยอะออก ชั้นอายนี่ค่ะ แล้วอีกอย่างคุณคงไม่อยากให้คนที่คุณกำลังจะนอน
ด้วยเนี่ย กลายเป็นข่าวฉาวโฉ่ขึ้นหน้าหนึ่งในหนังสือพิมพ์ฉบับพรุ่งนี้หรอกใช่ไหมค่ะ
“อ่อ ผมเข้าใจแล้วครับ แหม ผมต้องขอโทษจริงๆนะครับที่ไม่ทันนึกถึง ก็คุณหน่ะ สวยใสบาดตาล่อใจผม
ขนาดนี้ อยู่กับคุณนานๆผมก็จะทนไม่ไหวเอาหน่ะซิครับ”
“งั้นเราไปหาที่เงียบ มิดชิดๆซักหน่อย แล้วสนุกกันให้เต็มที่เลยดีไหมค่ะ”
“ฮ่าๆๆ ผมรู้จักที่แบบนั้นดีเลยหล่ะครับ งั้นเราไปกันเถอะนะ” สาวเจ้าควงแขนชายหนุ่มเดินออกจากโซฟาสีแดง
ตัวใหญ่ แต่ในระหว่างที่เค้ากำลังจะเดินผ่านหน้าเคาร์เตอร์ซึ้งมีบาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้ซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการ
เชคเหล้าเบียร์ไปตามประสา สายตาพลันเหลือบไปเห็นร่างบางๆ หน้าแดงๆ จิบเบียร์ไปยิ้มไปอย่างมีความสุข
เอวบางตัวบาง หน้าใสเตะตาปาร์ค ยูชอน จนต้องหยุดมองเชียวหล่ะ น่าสนใจแฮะ คนตรงนั้นหน่ะ จะหญิง
เหรอ ไม่คล้ายนะ ค่อนชายซิคล้ายกว่า แต่สวยขนาดนี้หน่ะจะชายจะหญิงชั้นก็ไม่สนหรอก
“เยซอง เอาผู้หญิงคนนี้ไปไกลๆชั้นเลยไป” ยูชอนสลัดแขนสาวเจ้าอย่างรวดเร็วและเดินตรงรี่เข้าไปหาร่างบางๆที่
เค้าไม่ยอมละสายตาแม้เพียงนิด เมื่อไปถึงเค้าได้สะกิดชายคนหนึ่งที่นั่งข้างๆให้หันมาและส่งสัญญาณประมาณว่า
ลุกไปให้ไกลโดยเร็ว และนั่งแทนที่อย่างแนบเนียน
“ขอโทษนะครับ มาคนเดียวเหรอครับ” อีกครั้งกับน้ำเสียงไพเราะ สายตาแหลมคม พร้อมแล้วที่จะละลายคน
ตรงหน้าให้สยบลงแทบเท้าเขา
“...”ด้วยความมึน และแสงที่น้อยเกินกว่าจะสังเกตใบหน้าของชายคนนี้ได้ชัด แน่นอน เค้าไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ
“...”ค่อนข้างอึ้ง แหงหล่ะ ไม่เคยมีใครเบือนหน้าหนีหรือแสดงท่าทีไม่สนใจเค้ามาก่อน แม้แต่ผู้ชายก็เหอะ ก็เค้า
เคยลองมาแล้วนี่นา น่าสนใจจริงๆ ชักจะชอบขึ้นทุกทีแล้วซิ
“คนสวยๆอย่างคุณ ก็ต้องเหมาะกับน้ำหวานสีสันสดใสนี่ซิครับ ลองดูหน่อยไหมครับ” ยูชอนยื่นแก้วน้ำสีเขียว
มรกตกลิ่นหวานๆพวยพุ่งเตะจมูกจุนซูจนต้องหันหน้ามามอง เพื่อบอกว่า
“แหวะ เลี้ยน เอาไปไกลๆเลยไป! ได้กลิ่นแล้วจะอ๊วก และก็อีกอย่างนะ ชั้นผู้ชายทั้งแท่งนะโว๊ย! มาสงมาสวย
อะไรกัน อย่ามากวนได้ไหม คนกำลังอารมณ์ดี ไปไกลๆเลยไป!” จุนซูเบือนหน้าหนีและหันหลังให้ แสดงท่าที
รังเกียจอย่างเห็นได้ชัดแบบแจ่มแจ้งแดงแจ๋ อีกครั้งกับความอึ้งระลอกที่ 2 ไม่เคยมีคนพูดแบบนี้กับเค้ามาก่อน
เกิดมา 20 กว่าๆแล้วไม่เคยมีใครกล้าแสดงคำพูดแบบนี้กับเค้าเลย โอว ชั้นชอบคนคนนี้จิงแล้วซิ หึ ไม่รู้หล่ะ
ต่อให้ต้องตามยื้อตามรั้งแค่ไหน ชั้นก็จะต้องทำให้นายเป็นของชั้นให้ได้ ฮ่าๆๆ
“นี่ เอาเหล้ามาอีกแก้วซิ” จุนซูตะโกนไปอย่างสบายอารมณ์ ไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวกับเค้าเลยจริงๆ
“จุนซู นายไม่รู้จักปาร์ค ยูชอนคนนี้รึไง ไปพูดกับเค้าแบบนั้นเดี๋ยวก็ไม่ได้ตายดีหรอก”ชายหนุ่มส่งแก้วและ
กระซิบข้างหูอย่างเป็นห่วงและเสียดาย กลัวคนหน้าตาดีๆจะมลายหายไปซะหมด
“หืม...”เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหูก็ค่อยๆหันไปมอง หยีตาเพื่อเพ่งพิจารณาถึงใบหน้าที่พล่ามัว ให้กลับชัดเจนยิ่งขึ้น
เห็นจะจริง เค้านี่แหละปาร์ค ยูชอน เค้าจำได้เพราะเมื่อคราวที่แล้วไอ้หมอนี่มันบังอาจเอาปืนจ่อใส่ยุนโฮ
สุดที่รักของเขา มันบังอาจมาก เห็นที่ต้องชำระแค้นแทนยุนโฮ
“คุณชายปาร์ค จำชั้นไม่ได้หรอกเหรอ เมื่อไม่นานมานี้คุณเพิ่งจะเอาปืนจ่อใส่เจ้านายของชั้น มาวันนี้ มาทำเกี้ยว
พาราศีชั้นแบบนี้ มันจะดีเหรอ มาพูดหวานๆกับผู้ชาย คุณไม่รู้สึกขยะแขยงบ้างรึยังไง” คอขาวระหงส์เชิดใส่
พูดจาไม่ได้หวาดกลัว ถึงจะดูเกรงๆอยู่ในทีก็เถอะ
“เอ เหรอ...ออ จำได้หล่ะ นายเป็นลูกน้องคุณชายชองนี่เอง อืม เก่งกาจไม่แพ้หัวหน้าเลยนะครับ ไม่เอาหล่ะ
ผมไม่นิยมเอาเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวมาปะปนกัน เอาเป็นว่า ผมขอเลี้ยงคุณตลอดมื้อนี้เป็นไงครับ ถือซะว่า
ฉลองที่เราเพิ่งได้รู้จักกัน”
“ผมเพิ่งรู้นะคับว่า คุณชายปาร์คมีรสนิยมแปลกๆ นิยมไม้ป่าเดียวกันซะด้วย ผมขอบายหล่ะครับ ผมดื่มมามาก
พอแล้ว” พูดเสร็จก็ลุกขึ้นออกไปทันที แต่จะไวกว่ามือยาวๆของยูชอนไปได้อย่างไร
“เดี๋ยวก่อนซิครับ ถ้าไม้นั้นงดงามหอมหวานน่าลิ้มลองแบบคุณหล่ะก็ ผมก็อยากจะลองไม้ป่าเดียวกันซักครั้ง
เหมือนกัน ไม่เอาน่าครับ คุณ...เอ่อ จะไม่แนะนำตัวซักหน่อยเหรอครับ ผม ปาร์ค ยูชอนครับ”
เดี๋ยวก่อนนะ ยุนโฮหน่ะคงไม่ถึงกับฆ่าแจจุงหรอก บางทีเค้าอาจจะใจอ่อนเหมือนคราวที่แล้วก็ได้ ยุนรักแจมาก
ใช่ ชั้นรู้ดีว่านายมันคงจะเอาเสน่ห์ชวนหลงใหล ในตัวนายยั่วยวนจนยุนโฮของชั้นทั้งรัก ทั้งหลง จนโงหัวไม่
ขึ้น หึ ดี ชั้นว่าบางทีนายอาจจะอยากลองของใหม่ๆบ้าง ทุกทาง ทุกอย่าง แจจุง ทุกอย่างที่จะทำให้ชั้นกำจัด
นายไปให้ได้พ้นทาง พ้นไปจากชีวิตของชั้นและยุนโฮซักที ต่อให้ต้องร่วมมือกับศัตรู ชั้นก็จะทำ หึหึหึ
“ผม คิม จุนซูคับ...เอ่อ แค่ไม้นั้นงามและหอมหวานน่าลิ้มลองหล่ะก็ คุณก็ไม่เกี่ยงแม้จะอยู่ในป่าเดียวกันใช่ไหมครับ”
“ฮ่าๆๆ แน่นอน ความงดงามถือเป็นศิลปะจรรโลงโลก ผมไม่เกี่ยงหรอกนะ ว่าจะชายหรือหญิง ถ้างดงามตรึง
ใจผมแล้วหล่ะก็ ผมยอมทำให้ทุกอย่างเลยหล่ะ ฮ่าๆๆ”ว่าพรางนิ้วมือก็ลูบไร้ร่างบางตรงหน้าไปพราง สายตา
สอดส่ายทุกซอกมุม ยิ่งดูยิ่งงดงาม ยิ่งใกล้ยิ่งหอมหวมชวนเขมือบดีแท้
“คุณคิดว่าคนในรูปนี้ งดงามพอที่จะตรึงตาตรึงใจคุณได้ไหมครับ”หลังจากที่แกะมือปลาหมึกของยูชอนได้ก็รีบ
คว้ารูปในกระเป๋าออกมาโชว์ทันที
“หืม ว้าว ใครหน่ะ สวย สวยจริงๆ”ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าขาวใส ดวงตาใสซื่อ ยูชอนถึงกับผงะและรีบคว้ารูป
มาดู เพ่งพิจารณาอย่างเป็นจริงเป็นจังทีเดียว สีหน้าของเขาไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ว่ายูชอนคนนี้ หลงใหลบุคคลใน
รูปเข้าให้เต็มเปาเสียแล้ว
“ผู้ชายคนนี้ชื่อ คิม แจจุง สวยถูกใจอย่างที่คุณต้องการรึเปล่าครับ”
“ผู้ชายเหรอ ไม่น่าเชื่อว่าในโลกใบนี้จะมีผู้ชายที่สวยขนาดนี้ได้ ทำไมชั้นถึงไม่เคยเจอนะ อยู่เกาหลีรึเปล่า”
“เค้าอยู่ที่นี่ตลอดนั้นแหละ แต่คุณไม่มีทางได้เจอเค้าง่ายๆหรอก เพราะเค้า คือคนรักของ คุณชอง ยุนโฮ คู่ปรับของคุณไงหล่ะ”
“...หึ ทำไมคุณชายชองถึงได้โชคดีขนาดนี้นะ ได้คนรักสวยขนาดนี้ น่าอิจฉาจริงๆ”
“ถ้าคุณอยากได้แจจุงมาเป็นคนรักหล่ะก็ ชั้นช่วยคุณได้นะ”
“เอ ผมกำลังคิดอยู่ว่า คุณจะมาเสนอคนรักของเจ้านายคุณ ให้ศัตรูอย่างผมทำไมกัน”
“อย่าไปสนใจเรื่องเล็กๆน้อยๆน่า บอกมา ว่าอยากได้แจจุงมาเป็นของคุณรึเปล่า”
“ฮ่าๆๆๆ ผมพอจะรู้อะไรบางอย่างหล่ะ สายตาคุณหน่ะฟ้องความคิดคุณได้หมดแหละครับคุณจุนซู ผู้ชายทั้ง
แท่งอย่างคุณ คงกำลังตกหลุมรักเจ้านายของตัวเองเข้าซินะ”
“...ใช่ แล้วไง ในเมื่อเราก็ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่ แล้วคุณจะกลัวอะไร”
“ดี ผมชอบคนเปิดเผย งั้นเรามาร่วมมือกัน คุณก็เอายุนโฮสุดที่รักของคุณไป ผมก็จะเอาแจจุงว่าที่สุดที่รักของ
ผม แต่ผมไม่ช่วยหรอกนะ ถ้าคุณชายชองรู้เรื่องนี้หน่ะ หัวอกคนเป็นหัวหน้าเหมือนกัน ผมเข้าใจเค้า ฮ่าๆๆๆ”
ณ โรงพยาบาล
“ผู้ป่วยมีอาการไข้ขึ้นสูง อ่อนเพลีย และบอบช้ำตามร่างกายมากทีเดียว โดยเฉพาะในส่วนของอวัยวะเพศที่ฉีก
ขาด หมอเช็คทุกส่วนในร่างกายคนไข้อย่างที่คุณได้ขอไว้ โดยรวมแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกครับ หมอ
ได้ย้ายผู้ป่วยไปยังห้องที่คุณได้ติดต่อไว้แล้ว อีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็กลับบ้านได้แล้วหล่ะครับ ถ้าไม่มีอะไร
แล้ว หมอขอตัวก่อนนะครับ”
“ขอบคุณครับ” เฮ้อ โล่งอกไปหน่อย ปรอดภัยแล้วนะครับพี่แจ ผมไม่อยากจะคิดจริงๆ ว่าถ้าผมกลับไปไม่ทัน
อะไรจะเกิดขึ้น พี่ยุนที่รักพี่แจมากกว่าชีวิตของตัวเอง จะทำร้ายพี่แจได้มากมายขนาดนี้เชียวเหรอ ไม่มีทาง
เป็นไปไม่ได้ อยู่ๆพี่ยุนคงไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่ มันต้องมีสาเหตุ ชั้นต้องรู้ให้ได้ ป่านนี้พี่ยุนจะเป็นไงบ้างเนี่ย
พี่แจก็ปรอดภัยแล้ว กลับไปดูพี่ยุนหน่อยดีกว่า ทำอะไรอยู่งั้นเหรอ แย่แล้ว พี่ยุน!!!
ณ คอนโดสุดหรู ใจกลางกรุงโซล
“แกร๊ก! โครม!! พี่ยุนครับ พี่ยุน!”ทันทีที่ถึงห้อง ฟาดอย่างแรงไม่กลัวประตูจะพัง เค้ารู้จักนิสัยพี่ชายเค้าดี
พี่ยุนรักพี่แจยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง ถ้าพี่ยุนคิดได้ ว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้างเมื่อคืน ป่านนี้อาจจะ อาจจะ
“เฮือก...พี่ยุน พี่ครับ! เปนไงบ้างคับพี่ พี่ครับ! ฟื้นซิครับ! พี่ยุน!!” ร่างกายโชกเลือกไปทั้งตัว สีหน้าซีดเสียว
ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้ไร้เรี่ยวแรง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบสนองกลับมาเลย ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่เคยเห็นพี่
ยุนโฮในสภาพแบบนี้เลยตั้งแต่รู้จักพี่ชายคนนี้ ว่าแล้วไง ว่าแล้วเชียว ทำไมไม่คิดให้มันเร็วกว่านี้นะ บ้าเอ๊ย!!
“รถพยาบาล ต้องเรียกรถพยายบาล ไม่ซิ พาไปเองเร็วกว่า โธ่โว๊ย! อย่าลนลานได้ไหมเล่า!ใจเย็นๆชางมิน ห้าม
เลือด ใช่ ต้องห้ามเลือดก่อน ทำใจดีดีไว้นคะครับพี่ยุน ผมมาช่วยแล้ว พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะครับ” ชางมินรีบ
หากล่องพยาบาลและเร่งช่วยยุนโฮในทันที สำลีชุ้มเลือดมากมายกระจัดกระจายอยู่กลางห้อง การปฐมพยาบาล
เบื้องต้นถูกจัดทำให้ดีที่สุดและรวดเร็วที่สุด เมื่อเสร็จสิ้น ชางมินรีบแบกยุนโฮขึ้นหลังและเตรียมวิ่งออกจากห้อง
นี้ในทันที
“แจ แจจุง แค๊กๆ แค๊กๆๆ...เป็นยังไง...บ้าง”สมองหนักอึ้งไปหมด เค้ารู้สึกตัวตั้งแต่ที่ชางมินเริ่มปฐมพยาบาล
แต่หนังตาที่หนังอึ้งและสมองที่ยังไม่พร้อมฟื้นตัวดี ทำให้เค้าต้องนอนนิ่งๆไปก่อน ในใจเริ่มหวนคิดกระวน
กระวายมากขิ้นเรื้อยๆจนเค้าเองก็ทนไม่ไหว ให้ตายยังไงเค้าก็ต้องรู้อาการแจจุงให้ได้
“พี่ยุน! ฟื้นแล้วเหรอครับ เฮ้อ ผมค่อยโล่งอกหน่อย พี่แจปรอดภัยดีครับ พี่ยุนไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะ
พาพี่ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ อดทนอีกหน่อยนะครับพี่”
“ไม่ได้! แฮ่กๆ ให้ใครเห็น...สภาพ...แบบนี้ไม่ได้”
“อ่า จริงซิ จะให้ใครรู้ไม่ได้ ถ้างั้นพี่นอนพักที่ห้องนะครับ ผมจะโทรตามคุณหมอฮันมาเอง”
ในเวลาต่อมา
“อาการโดยรวมก็ไม่ได้แย่จนต้องเข้าโรงพยาบาลหรอกนะ นอนนิ่งๆแล้วก็พักผ่อนให้เพียงพอ อีก2-3วันก็เดินได้
ตามปกติแล้วหล่ะ คราวนี้แย่เลยนะยุน ใครกันนะที่มันทำให้นายเจ็บได้ขนาดนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
“รบกวนนายแล้วฮัน มินตามนายจากเชจูมานี่คงลำบากน่าดู ขอบใจมาก”
“เฮ้ย ขอบจงขอบใจอะไรกัน เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า ว่าแต่ มีอะไรให้ช่วยอีกไหม”
“แจอยู่โรงพยาบาล ชั้นอยากให้แกเป็นเจ้าของไข้ให้หน่อย”
“ห๊ะ!! แจอยู่โรงบาล เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ ใครมันกล้า... อ่า ชั้นเริ่มจะเข้าใจอะไรๆขึ้นมาบ้างแล้วหล่ะ ไม่
ต้องห่วง พักผ่อนมากๆเถอะ ชั้นจะดูแลแจให้เอง”
ณ โรงพยาบาล
“อืม...โอ๊ย!!”
“พี่แจ ฟื้นแล้วเหรอครับ ผมเป็นห่วงแทบแย่แหนะ”
“มินเหรอ พี่ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องห่วงนะ”
“มองหาใครเหรอครับ ฮันแน่ หรือว่ามองหาพี่ยุนครับเนี่ย”
“ขอโทษนะมิน พี่อยากอยู่คนเดียว”ยุน ชื่อนี้ทำไมมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน การประมวณภาพต่างๆเริ่มขึ้น
อะไรๆชัดเจนกระจ่างมากขึ้น
“จริงซินะ ชั้นคนนี้มันคงไม่มีค่าอะไรมาให้นายเหลียวแล ไม่จำเป็นจะต้องมาคอยเฝ้า ไม่ต้องใส่ใจสนใจกับไอ้
คนที่มันทำให้นายมีความสุขไม่ได้ นายต้องการแค่ร่างกายของชั้น พอมันพัง นายก็แค่เขี่ยมันทิ้ง ความรักที่นาย
พร่ำบอกกับชั้น มันก็แค่ความหลงในตัวชั้น นายไม่เคยมองเข้ามาข้างใน ไม่เคยมองเห็นความรักของชั้น ใจชั้น
ไม่เคยเชื่อใจกัน ไม่เคยไว้ใจกัน ใครพูดอะไรมานายก็เชื่อไปซะหมด แต่พอชั้นพูดบ้าง นายกลับไม่เคยฟังมัน
เลย ชั้นเสียใจ ชั้นเจ็บใจ ชั้นห่วงนายเวลาที่นายออกไปข้างนอก คอยสวดอ้อนวรให้นายกลับมาอย่างปรอดภัย
คอยทำอาหารรอ เฝ้ารอหาน้ำอุ่นๆให้นายอาบเวลาเหนื่อยๆ แต่เวลาชั้นออกไปข้างนอก นายคิดแต่ว่าชั้นไปหา
ใคร ชั้นไปคุยกับใคร ชั้นจะทำให้นายขายหน้า ชั้นจะทำให้นายถูกผู้คนนินทา คิดแต่ว่าชั้นจะนอกใจ ทำไม
หล่ะยุน ทำไมนายถึงทำร้ายชั้นถึงขนาดนี้ ชีวิตชั้นไม่เหลือใครเลย พ่อ แม่ ญาติพี่น้องไม่เหลือเลยไม่มีเลย ชั้น
มีแค่นายคนเดียว รักแค่นายคนเดียว ชั้นคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย ต้องตายแน่ๆถ้าไม่มีนาย แต่สำหรับนายมัน
ตรงกันข้ามทุกอย่าง นายคงไม่เดือดร้อนถ้าชั้นตาย นายคงไม่รู้สึกอะไรถ้าไม่มีชั้นอยู่บนโลกใบนี้ ยุนโฮ ทำไม”
น้ำตารินไหลอาบแก้มตั้งแต่วินาทีแรกที่หวนคำนึงคิด อดีตที่แสนเจ็บปวดมากมายเหมือนแผลเก่าเน่าเฟะ
ที่ถูกสะกิดอย่างแรงให้ทรมานแทบจะขาดใจ แทบจะไม่อยากหายใจอีกต่อไปแล้ว เหนื่อยเหลือเกิน ความรักที่
แสนเจ็บปวดนี้ ถ้ารักมากแล้วเจ็บมาก ไม่รักจะดีไหม ถ้าไม่รู้สึกอะไรเลยจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดใช่รึเปล่า
“ฮือ ฮึกๆ ฮือ...”
จะมีใครรู้ใครเห็นภาพคนที่ร้องไห้แทบขาดใจแล้วอยากจะขาดใจตายตามไปด้วย นอกจากคนรักกัน ใช่ ยุนโฮ
ได้ยินเสียงที่เจือปนด้วยความทุกข์ทรมานใจ เค้าได้ยินทุกอย่าง ได้เห็นทุกอย่าง อยากเหลือเกินที่จะเข้าไปปลอบ
ประโลมคนตรงหน้าให้หายคลายจากความเศร้าโศกนี้ แต่เค้าไม่อาจเข้าไปให้แจเห็น แจคงไม่อยากเจอหน้าเค้า
แจคงจะแย่กว่านี้ถ้าได้เจอเค้า เสียงสะอื้นร่ำไห้สอดประสานคล้ายเป็นเสียงเดียว เสียงแห่งความเจ็บปวดใจ
ย่ำรุ่งเช้า
“เอ๊ะ! ใครมานอนตรงนี้หน่ะ”แจจุงปวดฉี่ พยายามลุกและนั่งรถเข็นด้วยตัวเอง เจ็บแปลบไปทั้งตัว แต่เค้าไม่อยาก
พบใครในตอนนี้ เมื่อเปิดประตูกั้นห้องขวามือของเขาปรากฏชายคนหนึ่งนอนหันหน้าหากำแพง ละสายตาเข้า
ห้องน้ำทำธุระให้เสร็จก่อนเพราะคิดว่าเป็นบุรุษพยาบาลมาเฝ้า และเมื่อพยายามเข้าไปใกล้ เค้าก็ได้เห็นถึงใบหน้า
ที่คุ้นตา แต่สิ่งที่แปลกไปคือผ้าพันแผลตามตัวมากมาย แจจุงตกใจและพยายามเอื้อมมือไปสัมผัสแต่แล้วก็ต้อง
สะดุ้งเมื่อคนตรงหน้าลืมตาตื่นและเห็นเค้าเข้าแล้ว ด้วยใจยังเจ็บ แจเข็นรถกลับและพยายามขึ้นเตียงแต่ไม่สำเร็จ
ยุนพยายามช่วย สอดมือเข้าไปหวังช่วยพยุงคนรัก แต่กลับได้รับเพียงน้ำเสียงที่แสนเย็นชาส่งถึง
“ไม่ต้องยุ่ง!” อีกครั้งที่พยายามแล้วเกือบจะล้มลง ยุนเข้าพยุงได้ทัน แล้วก็เหมือนเดิม
“ไม่ต้องมายุ่ง!!” ถึงจะทุลักทุเลแต่แจก็ขึ้นเตียงได้สำเร็จ เจ๊บไปทั้งตัว ปวดไปทุดส่วน คนดูซิเหมือนเจ็บยิ่งกว่า
“ออกไป!” “แจ ยุนขอโทษ” “ออกไป!!” “แจ” “ชั้นบอกให้ออกไป!!!”
4 วันแล้ว หลังจากที่ได้เจอกัน แจไม่แม้แต่จะคุยกับยุนซักคำ ยิ่งแจแข็งแรงขึ้นก็เหมือนจิตใจจะยิ่งแข็งตามไป
ด้วย ทุกครั้งที่ยุนพยายามเข้าใกล้หรือพูดคุยจะได้ยินน้ำเสียงเย็นชาตอบกลับมาทุกครั้งว่า “ออกไป” เค้าถูก
เกลียดซะแล้ว แจจุงคงไม่เหลือสายใจแห่งรักกับเค้าอีกแล้ว แจไม่แม้แต่จะถามไถ่เรื่องบาดแผลของเขา ไม่แม้แต่
จะชายตามอง ถ้าแจอยากจะแก้แค้นเค้า มันสำเร็จ เค้าทรมานมาก เค้าเจ็บปวดมาก เค้ารู้
มันสาสมแล้ว ชอง ยุนโฮ
2 วันต่อมา
ดีแล้วใช่ไหมแจจุง ที่นายทำมันสาสมแล้วใช่ไหม หมางเมินคนที่นายรัก ทำร้ายจิตใจคนที่ทำร้ายนาย
มันสมควรแล้วใช่ไหม สายตาเหม่อลอยครุ่นคิดสับสนวุ่นวาย ตีกันยุ่งเหยิงภายใต้ใบหน้าที่แสดงเป็นนิ่งเฉย
ทำไมต้องทำร้ายหัวใจตัวเอง แค่อยากแก้แค้นเหรอ หรือแค่อยากจะเอาคืน ให้ยุนได้รู้ใช่ไหมว่าแจก็เจ็บเป็น
ว่าแจต้องอดทนมากมายแค่ไหน เฮ้อ คิดมากแล้วปวดหัวชอบกล ดูการ์ตูนต่อดีกว่า
มึนหัวจัง หึ ใครจะรู้บ้าง ว่าชอง ยุนโฮ หัวหน้ามาฟียที่ใครๆว่ายิ่งใหญ่ กลับมีสภาพไม่ต่างกับหมา
ตัวนึง ก็แค่คนที่รักงอล ก็แค่คนที่รักทำเย็นชาใส่ หมางเมิน ไม่สนใจ แค่เนี้ย ก็ทำให้ชายที่ใครๆว่ายิ่งใหญ่คน
นี้ถึงกับหมดสภาพ หมดปัญญาจะทำอะไรต่อ งานการไม่ไปทำ ปล่อยตัวหนวดเครารุงรัง บาดแผลไม่เคยดูแล
ปล่อยตัวจนไข้ขึ้น นายนี่มันทุเรศ น่าสมเพศสิ้นดี ยุนโฮ
“ตุบ!!!...”
เสียงอะไรอะ หลังม่านนั่น คือคนที่ทำร้ายเรา คือผู้ชายที่ดูถูกน้ำใจเรา คือคนที่ทำให้เราต้องมานอน
โรงพยาบาลจะเกือบอาทิตย์ คือคนที่ดีแต่ใช้อารมณ์กับกำลัง คือคนที่ดีแต่ใช้อำนาจตัดสินปัญหา คือ... คนที่เรา
รัก คนที่เราจะขาดไม่ได้ เสียงนั่นจะเกี่ยวกับนายรึเปล่ายุน แจจุงสามารถขยับตัวได้คล่องมากแล้ว ค่อยๆเลื่อน
ตัวไปเปิดแง้มม่านไม้นั้นช้าๆ และถึงกับต้องเบิกตาโพลง เมื่อเห็นคนนอนฟุบอยู่บนพื้น ไม่ต้องสงสัยถึงตัวตน
คนคนนั้น แจจุงรีบวิ่งและพลิกตัวยุนโฮขึ้นบนตัก ทันทีที่ได้แตะตัว ก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนรุนแรงที่แทรกผ่านมือ
บางของเขา ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ออกไปหาคนช่วยเหรอ ไม่ได้ๆ ถ้ามีศัตรูยุนรู้เข้าแล้วมาทำร้ายยุนหล่ะ หมอ
ใช่! ต้องโทรหาหมอฮัน ... ปิดเครื่อง บ้าเอ๊ย!! ชางมินๆ โธ่เว้ย!! มาพร้อมใจกันปิดเครื่องทำไมตอนนี้ ยุน!
อย่าเป็นอะไรนะ แจจุงเร่งพายุนโฮไปบนเตียงนอนของตัวเอง และจัดการถอดสายน้ำเกลือของตัวเองออก
เปลี่ยนหัวเข็ม และสอดใส่ตัวยุนโฮแทน แจจุงรีบไปหยิบกะละมังและผ้าชุบน้ำมาพร้อม จึงค่อยๆถอดเสื้อยุนโฮ
ออก เข้าใจแล้วว่าอะไรทำให้นายไข้ขึ้นสูงได้ขนาดนี้ นอกจากบาดแผลภายนอกที่ชั้นเห็น ภายใต้เสื้อตัวหนา
ของนาย ก็ยังคงมีบาดแผลน้อยใหญ่กระจายอยู่จนทั่ว บางแผลยังมีเลือดซึมอยู่ด้วยซ้ำ
บ่งบอกถึงความไม่ใส่ใจดูแล ไปโดนอะไรมา ไปทำอะไรมา! ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลตัวเองซะบ้างเลย!!
ช่วงระยะเวลาผ่านไปนานพอสมควร
ภายในห้องสีขาวสะอาดตา ได้ปรากฏร่างชาย 2 คนบนเตียงผู้ป่วยขนาดใหญ่ คนนึงนอนบนเตียง
อีกคนนึงนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างเตียง ภาพที่ได้เห็นราวกับภาพวาดในนวนิยาย แสงแดดยามเย็นสาดส่องลอดผ่าน
กระจกบานโต ส่งให้ในห้องออกสีเหลืองนวลเจือส้มอยู่หน่อย ภาพตรงหน้าปรากฏแก่สายตาชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่า
เป็น “ก๊อตแฮน” คนนึ่งของโลก เค้ารีบกลับมาในทันทีเมื่อเห็นมิสคอลตอนเปิดโทรศัพท์ โทรกลับก็ไม่มีคนรับ
ในตอนนี้ เค้าไม่กล้าแม้แต่จะย่างข้ามม่านไม้เบื้องหน้า ก้าวข้ามไปยังอีกโลกที่สวยสดงดงาม เค้าเฝ้าดูความรัก
ของคนทั้งคู่มาแต่เริ่มแรก ได้เห็นวิวัฒนาการทุกอย่างตั้งแต่ศูนย์จนเดี๋ยวนี้ แค่เพียงมองด้วยสายตา หมอฮันก็รู้ได้
โดยไม่ต้องเข้าไปตรวจ ว่าหมอจำเป็นอย่างแจจุงทำหน้าที่ได้สมบูรณ์ดีแค่ไหน ทั้งคู่ปรอดภัย คงไม่จำเป็นที่เค้า
ต้องเข้าไปรบกวน
“พี่หมอครับ!! พี่แจเป็นอะไรไปเหรอครับ” ทันทีที่มาถึงก็รีบตรงไปยังจุดที่พมอฮันยืนอยู่ และก็เข้าใจว่าทำไม
หมอถึงไม่เข้าไปดูคนไข้ภายใน
“ตกใจใช่ไหมหล่ะ ดูซิ คนสองคนที่รักกันมากมายขนาดนั้น ทำไมถึงต้องมาเจอเรื่องราวไม่รู้จักจบสิ้น บางทีพี่ก็
สงสัย ว่าทำไมยุนต้องยื้อที่จะเป็นมาเฟียทั้งๆที่น่าจะอยากอยู่อย่างสงบสุขกับคนที่รักมากกว่า”
“บางครั้งเรื่องราวมากมายก็เกิดขึ้นกับเราทั้งๆที่เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น พี่หมอหน่ะ คอยอยู่เป็นเบื้องหลังของพี่
ยุน พี่แจ คอยเป็นกำลังสำคัญอยู่ตรงนี้ต่อไปเถอะครับ เรื่องเหตุผลหน่ะ ให้รู้อยู่เฉพาะแต่ในใจพี่ยุนก็พอแล้ว”
“พูดจารู้ดีจริงนะเราหน่ะ ชอบทำอะไรเกินตัว อย่างนี้คงไม่จำเป็นที่พี่ต้องชวนไปกินไอศกรีมเย็นๆแล้วมั้ง”
“โอว! มายก๊อด ผมยังไม่ได้กินข้าวเที่ยวด้วยซ้ำอะ ประชุมทั้งวันเลย ว่าจะไปกินข้าวพอเปิดมือถือเห็นมิสคอล
พี่แจ โทรกี่ทีก็ไม่มีคนรับเลยรีบมาที่นี่อะ แล้วก็ อุ๊บ!!!...”
“เอาหล่ะๆ ขี้บ่นจริงนะนายหน่ะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเองมื้อนี้ เต็มที่เลย” หมอฮันรีบเอามืออุดปากเจ้าน้องชายตัวดีเพราะ
แสบแก้วหูเหลือเกินกับน้ำเสียง 18 ปรอท เสร็จก็ลากออกไปข้างนอกกลัวเสียงนั้นจะทำให้ทั้ง 2 คนตื่นซะก่อน
“อืม... ยังไม่ตื่นอีกเหรอยุน ไข้ก็ลดลงไปเยอะแล้วนี่นา”เหมือนจะได้ยินเสียงชางมิน หูแว่วเหรอเรา แจจุงค่อยๆ
เอาหน้าผากตัวเองแนบกับหน้าผากของยุนโฮ ไข้ก็ลดแล้วนี่ ทำไมยังไม่ฟื้นนอีกนะ หรือจะเป็นอะไรมากรึเปล่า
ช่วงระยะเวลาที่ยาวนานรัหว่างคนสองคนในตอนนี้ มากพอสำหรับการทบทวนเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา
คนตรงหน้า คนที่ยังคงหลับตา ลมหายใจกับอกที่กระเพื้อมสัมพันกันบ่งบอกถึงอาการหลับสนิท(เหรอ)
“ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์ร้ายแรงใดๆเกิดขึ้นระหว่างเรา ทุกครั้งที่ชั้นโกรธนาย ทุกครั้งที่นายทำตัวงี่เง่า ชั้นคอยถาม
ตัวเองอยู่ตลอด ว่าจะทนอยู่กับนายทำไม จะทนกับคนที่เห็นแต่ความคิดตัวเอง ความรู้สึกตัวเอง ไม่เคยแคร์ไม่
เคยเข้าใจความรู้สึกของชั้น จะทนอยู่ทำไม คนที่ดีแต่ใช้อำนาจใช้กำลังตัดสินปัญหา ชั้นจะทนอยู่ด้วยทำไม
แต่รู้มั้ย ยุน มีคำถามเดียวจากทุกๆคำถาม แค่คำถามเดียวที่ว่า ชั้นจะอยู่ได้มั้ยหล่ะถ้าไม่มีนาย ชั้นจะยังอยาก
หายใจอยู่บนโลกใบนี้อีกเหรอ ถ้ารู้ว่าข้างกายชั้นจะไม่มีนาย ไม่ ชั้นทนไม่ได้ ชั้นอยู่ไม่ได้ แค่นี้แหละยุน กับ
คำตอบของคำถามทั้งหมด ชั้นอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย ดังนั้นนะ อย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาด อย่าทิ้งชั้น
อย่าจากชั้นไป ได้โปรดเถอะยุน ตื่นขึ้นมาซักทีได้ไหม มองหน้าชั้นหน่อย ตื่นมาสัญญากับชั้น ว่านายจะไม่มี
วันทิ้งชั้น ว่านายจะไม่มีวันจากชั้นไป บอกซิยุน! สัญญาซิ!!”
“ชั้นสัญญา ชอง ยุนโฮ จะไม่มีวันจาก คิม แจจุงไปไหนอย่างเด็ดขาด วางใจนะคนดี ยุนโฮคนนี้จะไม่ทำตัวงี่เง่า
อีกแล้ว จะไม่ทำร้ายแจจุง ไม่มีทางทำร้ายหัวใจตัวเองอีกแล้ว เราคืนดีกันนะ แจอย่าโกรธยุนอีกเลยนะ รู้ไหม
ยุนเจ็บปวดทรมานใจแค่ไหนที่ได้ยิรน้ำเสียงเย็นชาของแจ ได้เห็นท่าทางเย็นชาของแจ ยุนรู้แล้ว ยุนเข้าใจแล้วว่า
แจต้องทรทุกข์ทรมานแค่ไหนตอนที่ยุนทำอะไรแย่ๆ อภัยให้ยุนนะ ยกโทษให้ยุนนะแจ”
“ยุน ฮือ ยกโทษ ทุกอย่างเลย แจจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ยุนเจ็บ แจก็เจ็บยุนรู้ไหม ฮือ แจรักยุนนะ รัก...”
“เอ๊ะ!! เดี๋ยวก่อน นี่ยุนตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่อะ”
“ก็ตั้งแต่ที่ชางมินมันเข้ามาแว๊ดๆในห้องแล้วหล่ะ คิคิ”
“ชางมินมาเหรอ ถึงว่าเหมือนจะได้ยินเสียงเลยอะ เอ๊ะ! งี้ยุนก็ได้ยินที่ ที่ โอ๊ย!! บ้าบอที่สุดเลยอะ
ยุนหลอกแจอีกแล้วนะ นี่แหนะๆๆๆ”
“ฮ่าๆๆ โอ๊ย!!แจ ยุนเจ็บนะครับ ก็ถ้ายุนไม่ทำเป็นนอนอยู่เนี่ย ยุนจะได้รู้ความคิดความรู้สึกของแจเหรอ
ขอบคุณนะครับที่รักยุน ขอบคุณที่จะไม่จากยุนไปไหน แจรู้ไหม ยุนเองก็คงจะหายใจอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้
ถ้าไม่มีแจ”
แนบชิด อบอุ่น อ้อมกอดของคนที่รักกันมันมีหลายสิ่งมากมายจากสิ่งที่เห็น ที่สัมผัส ที่รับรู้ การกอด
การจูบ เหมือนการเซ็นสัญญาชีวิต ว่าจะเคียงคู่อยู่ข้างกายกันตลอดไป ว่าจะไม่มีวันไหนไม่คิดถึงคนอีกคน ว่า
จะไม่ปล่อยให้คนที่ตนรักต้องเจ็บ ต้องทรมานกับการกระทำของตัวเองอีกแล้ว แต่ก็นั่นแหละ ชีวิตคน คนหรือ
กำหนด ในบางครั้งบางเหตุการณ์ ก็ไม่มีเหตุผลใดมารองรับหรอกว่าทำไมถึงเกิดกับเรา ทำไมต้องเกิดกับเรา
หรือทำไมไม่เกิดกับเราบ้าง แล้วใครหล่ะจะตอบ แล้วใครหล่ะจะรู้ หรือคุณรู้
ว่าคำตอบอยู่ที่ไหน
อยู่ที่ใคร
TBc..........10
edit @ 25 Mar 2009 22:26:56 by YooYunJ@E